🏡Thuis bij Denise: van een eengezinswoning naar een appartement

Denise (60) woonde vijftien jaar in haar eengezinswoning aan de Blauwhuisweg. Een ruim huis met drie slaapkamers en een grote tuin. Ze verhuisde kort geleden naar een appartement in de binnenstad. “Het was nu of nooit,” vertelt ze. “En ik ben erg blij dat ik het gedaan heb.”

Een fijn huis, maar te groot alleen

“Het was een rustige straat, alles dichtbij. Ik heb er echt met plezier gewoond,” vertelt ze. “Maar het huis was groot. Twee slaapkamers gebruikte ik niet. En die tuin… die was heel groot. Ik heb geen groene vingers, dus zag ik er tegenop om iets in de tuin te doen.”

 Ze besloot te verhuizen door haar gezondheid. “Zo’n groot huis onderhouden kost gewoon veel tijd en veel kracht. Ik wilde kleiner en gelijkvloers wonen. Zo heb ik minder schoonmaakwerk en meer tijd voor andere dingen.”

Twijfels en uitstel

Toch duurde het even voordat ze de stap echt zette. “Je stelt het steeds uit. Een verhuizing geeft veel stress. Je moet zoveel regelen. Dat hield me eigenlijk het meest tegen.” Ze stond al een paar jaar ingeschreven bij WoningHuren.nl en keek eerst naar een woning in Enschede, waar haar kinderen wonen. Maar de wachttijden daar zijn lang. Door de renovatieplannen in haar straat kreeg ze voorrang in Almelo.

 “Toen kwam dit appartement voorbij. Ik reageerde eigenlijk met het idee: dat wordt toch niks. En ineens stond ik op nummer één. Dat kon ik bijna niet geloven.” Zelfs toen twijfelde ze nog. “Zal ik het wel doen? Zal ik het niet doen? Maar ik dacht: als ik het nu niet doe, doe ik het misschien nooit.”

Afscheid nemen

Wat ze het moeilijkste vond? “De hele verhuizing. En ook het gevoel dat erbij hoort. Je hebt herinneringen in zo’n huis. Ondanks alles raak je eraan gehecht.” Daar kwam bij dat haar oude woning gerenoveerd zou worden. Dat betekende tijdelijk verhuizen naar een logeerwoning en daarna weer terug. “Dan moet je twee keer verhuizen. Dat zag ik echt niet zitten. Dan liever één keer goed.”

De verhuizing zelf was intensief. “Wekenlang dozen inpakken en uitpakken. Je bent fysiek en mentaal moe. En er komen altijd kosten die je niet had verwacht’’ Maar nu, drie maanden later, kijkt ze er anders naar. “Ik ben zo blij dat ik heb doorgepakt.”

Wennen aan de stad

Denise woont nu op de vierde verdieping van een appartementencomplex midden in de stad. “Dat was niet per se mijn plan. Ik dacht eerder aan een woonwijk. Maar ik zit hier vijf minuten van het station, vlakbij de markt en de winkels. Dat is fijn.” Het is drukker dan ze gewend was. “In het weekend hoor je wel eens uitgaanspubliek. Dat was even wennen. Maar het heeft ook wel iets gezelligs.” Wat ze vooral waardeert, is het comfort. “Alles is gelijkvloers. Het is compact, knus en snel schoon. Ik ben in een uurtje klaar. Dat geeft zoveel rust.”

Meer tijd en rust

In haar dagelijks leven is niet veel veranderd. “Alleen ben ik sneller klaar met het huishouden. Dus heb ik meer tijd.” En die tijd vult ze goed. Ze leest graag, wandelt drie keer per dag met haar hond en past op haar kleinkinderen in Enschede. Daar gaat ze met de trein naartoe. “De dagen vliegen voorbij. Ik verveel me nooit.” Wat de verhuizing haar persoonlijk heeft opgeleverd? “Rust in mijn hoofd. Ik weet: hier wil ik blijven. Mijn oude huis was tochtig en koud. Hier heb ik een mooi uitzicht en veel comfort. Dat voelt goed.”

Plaatsmaken voor een gezin

Naast haar eigen situatie speelde er nog iets mee. “Zo’n grote woning alleen gebruiken, terwijl er zoveel woningnood is… Dat voelde niet goed. Ik maak nu plaats voor een gezin met kinderen. Dat vind ik belangrijk.” Ze hoopt dat andere huurders die alleen in een grote woning wonen, ook nadenken over een vervolgstap. “Het is spannend en het kost energie. Maar je krijgt er echt iets moois voor terug. Meer gemak, meer rust. En je helpt er ook anderen mee.”

Haar advies? “Gewoon doen.”